m 5 Herengracht 475 (1976) Amsterdam 6. O.Z. Achterburgwal 92 (1977) Amster dam 7. Klauwstuk Raamgracht 17 (1976) Am sterdam 8. Klauwstuk Noordermarkt (1976) Am sterdam 9. Vijzelstraat I t/m 7 (1918) Amsterdam Foto: Hist. top. atlas, Gem. Archief overgaan. Dit maakt het allemaal te hard. Deze beeldhouwer werd in de arm genomen omdat hij goedkoop was. Er had beslist be ter werk geleverd kunnen worden, als er maar iets meergeld aan uitgegeven zou zijn. Een beeldhouwer waarvan het bekend is dat hij goed werk aflevert, krijgt vaker opdrach ten, zodat hij meer ervaring opdoet, waar door hij alleen maar kundiger wordt. Hij krijgt een soort monopolie, waardoor hij zijn prijzen kan opschroeven. Aangezien er minder dan vroeger gereconstrueerd wordt, krijgen veel beeldhouwers in spé, die het nog niet gemaakt hebben, niet eens de kans om te tonen wat ze kunnen, laat staan dat ze ervaring kunnen opdoen. Iets anders waar ik mijn ongenoegen over wil luchten, is het feit dat bij restaure ren/reconstrueren nogal eens het woonhuis van een extra verdieping wordt voorzien om tot een sluitende exploitatie te komen. Vooral beleggingsmaatschappijen als Stadsherstel die met winstoogmerk restau reren hanteren deze werkwijze Dit wordt dan altijd wat vergoelijkend wegge- praat met: „het misstaat toch niet, het stadsbeeld wordt toch niet geschaad?" Hier kan men natuurlijk lang en breed over twis ten, het feit blijft dat de authenciteit van het huis wordt aangetast. Bij restauratie preten deert men juist het echte zoveel mogelijk intact te laten; dus een extra verdieping zou uit den boze moeten zijn. Bij reconstructie van een totaal verdwenen huis in de vorm geving zoals het er eens gestaan heeft, is het evenzeer aanvechtbaar. Vijzelgracht 5 is daar een voorbeeld van (ook hier recon structie vanaf de bodem) 9 en 10). Men meet met twee maten: aan de ene kant ijvert men vooreen getrouwe copie: aan de andere kant schuift men er toch doodleuk een ver dieping tussen, waardoor het geen copie meer is. Het resultaat is een fantasie-mé lange van het origineel met een 20e eeuwse ingreep, waardoor het pleidooi voor recon structie, dus pogen het origineel terug te krijgen, steeds meer op losse schroeven komt te staan. Dus weer de vraag: waartoe deze recon structie-drift als eigenlijk van meet af aan duidelijk is dat slechts een onecht aftreksel van het origineel bereikt kan wordenZowel van de Raamgracht, Kattenburgerplein en van Vijzelgracht 5 straalt de nieuwheid er van af, en dan heb ik het nog niet eens over het interieur. Liever zie ik hedendaagse vormen dan deze namaak; het risico is mis schien groter wat het stadsbeeld aangaat, maar het is minder schijnheilig en het zou de moderne archictectuur in stadscentra kun nen stimuleren. Wat krijgen we nu langza merhand te zien? Een stad in 17e en 18e eeuwse vormen, welke vormen op zich wel correct zijn, maar in combinatie niet, aan gezien onze 20e eeuwse hand ze op eigen willekeurige wijze arrangeert. 75

Periodieken van Erfgoed Vereniging Heemschut

Heemschut - Tijdschrift 1924-2023 | 1978 | | pagina 23